My Dairy

કવિતા

ચાલો હું જાઉં છું, જીવન સંગીની

🧖🏻‍♀ *જીવન સંગીની* 🧖🏻‍♀ પત્ની…

about gujarat

હું ગુજરાત છું......

આ ગુજરાત છે... જેના મેળામાં રાજુડીનો ને’ડો લાગે છે એ ગુજરાત. જયાં રૂપની પૂનમ પાછળ પાગલ થઇ અફીણી આંખ…

🧖🏻‍♀ *જીવન સંગીની* 🧖🏻‍♀

પત્ની અચાનક રાતના સમયે મૃત્યુ પામે છે. ઘરમાં રો-કકળ થાય છે.

પત્નીના અંતિમ દશઁન ચાલી રહ્યા હતા તે સમયે એનો આત્મા જતા જતા પોતાના પતિને જે કાંઈ કહે છે તેનું આ વર્ણન છે. :

🙋🏻‍♀ "ચાલો હું જાઉં છું,
હવે ફરી કદી યે મળાશે નહીં. લખેલા લેખ વિધિએ એ ટાળ્યા   તો ટળાશે નહીં.
*ચાલો હું જાઉં છું....!*

👰ચોરી ના ચાર ફેરા જે 'દિ   આપણે સાથે ફરેલા...
જીવીશુ ને મરીશુ સંગ એવા કૉલ દીધેલા.
અચાનક જાવું પડશે એકલા મુજને ખબર નહીં.
*ચાલો હું જાઉં છું..!*

🧖🏻‍♀ મૂકીને દેહ મારો આંગણામાં હવે હું જાઉં છું...
ઘણું દુઃખ થાય છે પણ હું થઈને મજબૂર જાઉં છું,
નથી મન માનતુ જવાને,
છતાં કોઈ નું કંઈ ચાલશે નહીં..
*ચાલો હું જાઉં છું..!*

🧖🏻‍♀ અતિ કલ્પાંત કરે છે જુઓને છોકરો ને એની વહૂ...
નથી જોયું જવાતુ છતાં ના દઈ શકતી દિલાસો હુ એમને..
રડે છે છોરા નો છોરો કરે છે બા.. બા...
એને તો શાંત પાડો કોઈ જરા.
*ચાલો હું જાઉં છું...!*

🧖🏻‍♀ સવારે સાસરેથી જુઓ આપણી દિકરી આવશે જ્યારે,
જોઇને દેહ મારો ભારે રુદન કરશે ત્યારે....

સંભાળી એને શાંત પાડજો,
રોતા તમે પણ નહીં,
તમે તમને પણ સંભાળજો.
*ચાલો હું જાઉં છું..!*

🧖🏻‍♀ જેનું નામ તેનો નાશ, નિયંતાએ નકકી કર્યુ છે બધું..

જગતમાં જે કોઈ આવ્યુ છે..
તે અહીંથી સિધાવ્યુ છે.

ધીરે ધીરે ભૂલી જજો મને,
બહુ યાદ કરતા નહીં.
*ચાલો હું જાઉં છું...!*

🧖🏻‍♀ નથી મારુ કહ્યુ તમે માન્યું કદી જીવનમાં,

છોડી સ્વભાવ જિદ્દી તમે હવે નમ્ર બનજો વર્તનમાં...

મૂકીને એકલા જાતાં મને ચિંતા ઘણીય થાય છે...
*ચાલો હું જાઉં છું..!*

🧖🏻‍♀ તમોને બીપી ને ડાયાબિટીસ ની મોટી છે બિમારી,

ન ખાતા ગળપણ કે નમક ભૂલથી, નહીંતર તકલીફ થશે બહુ ભારી...

સવારે ઊઠીને જો જો દવા લેવાનુ ભૂલતા નહીં..
*ચાલો હું જાઉં છું..!*

🧖🏻‍♀ કરે છોરો ને વહૂ છણકો તો જો જો સામો જવાબ આપતા નહીં,

ચૂપચાપ સાંભળી લેજો બધુંય
ગુસ્સો જરાય કરતા નહીં.

સદા તમે હસતા રહેજો..
ઉદાસ જરાય થાશો નહીં,
*ચાલો હું જાઉં છું..!*

👶🏻છોરા ના છોરા ને, ખોળે લઈને..
તેની સંગાથે રમજો ઘણું,

તમારા મિત્રોની સાથે બેસી..
સમય ને વ્યતીત કરજો બહુ.

આવુ હું યાદ તો પણ મનથી જરાયે ઢીલા પડશો નહીં
*ચાલો હું જાઉં છું...!*

🧖🏻‍♀ સવાર ને સાંજે તમે નિયમિત ચાલવા જજો,

અગર વહૂ ભૂલી જાય તો દૂધ સામેથી માંગી પી લેજો.

વર્તાશે ગેરહાજરી મારી
છતાંયે મૂંઝાશો નહી...
*ચાલો હું જાઉં છું...!*

પગ દે નહીં જો સાથ તો..
લાકડી લેવાનું ભૂલજો નહીં,

ધીરે ધીરે ડગ માંડજો..
જુવો ક્યાં પડજો નહીં.

પડશો પથારીમાં તો સેવા કરવી કોઈને ગમશે નહીં.
*ચાલો હું જાઉં છું...!*

🧖🏻‍♀ રાત્રે સૂતા પહેલા પાણીનો
લોટો માગી લેજો,

તરસ લાગે ત્યારે પોતે પાણી પી લેજો.
રાત્રે ઉઠવું પડે તો જો જો..
અંધારે અથડાતા નહીં.
*ચાલો હું જાઉં છું..!*

🧖🏻‍♀પરણ્યા પછી સાથે ઘણું રહ્યા આપણે પ્રેમથી,
બનાવી લીલી વાડી તેમાં
ફૂલડા ખીલ્યા વહાલ થી.

એ ફૂલડાની ફોરમ હવે મુજથી લેવાશે નહીં.
*ચાલો હું જાઉં છું...!*

🧖🏻‍♀ "ઊઠો હવે સવાર થઈ "
-એવું કોઈ હવે કહેશે નહીં,
જાતે ઊઠી જજો
રાહ કોઈની જોશો નહીં...
*ચાલો હું જાઉં છું...!*

🧖🏻‍♀અને હા એક વાત તમારાથી છુપાવી છે મને માફ કરશો,

તમારી જાણ વિના બાજુની પોસ્ટઓફીસ મા 14 લાખ જમા છે એની નોંધ લેશો,

મારી દાદી ની શીખામણ હતી..

દિકરી એક એક પાઇ ભેગી કરી ઓશીકા ના ખુણે રાખતી જાજે.

તેમાથી પાચ પાચ લાખ દિકરી, વહુ ને આપજો..

ચાર લાખ તમારા ખાતામા નાખજો

અને હા તમે વાપરજો ને
છોરાના છોરા સારું ભાગ પણ લેજો.
*ચાલો હું જાઉં છું..!*

🧖🏻‍♀પ્રભુ ભક્તિ અને પૂજા કરવાનુ ચૂકતા નહીં,

હવે ફરી કદીયે મળાશે નહીં,
ભુલ થઈ હોય મારી તો મન માં રાખશો નહીં,

લખેલા લેખ વિધિએ એ ટાળયા તો ટળાતા નથી..

*"ચાલો હું જાઉં છું,*
*ચાલો હુ જાઉં છું.....!*

🌿💐🌿💐🌿💐🌿💐🌿💐🌿

આ ગુજરાત છે...

જેના મેળામાં રાજુડીનો ને’ડો લાગે છે એ ગુજરાત.

જયાં રૂપની પૂનમ પાછળ પાગલ થઇ અફીણી આંખના ગીતો ઘોળાય છે, એ ગુજરાત.

ઘોલર મરચાંના લાલ હિંગોળક રંગનું ગુજરાત.

શિવતાંડવમાં પડેલા સતીના હૃદયને ગબ્બર પર સાચવીને બેઠેલું ગુજરાત.

ફળફળતાં ઢોકળાં જેવું નરમ
અને
માફાળા ગાડાની ધુંસરી જેવું નક્કર ગુજરાત...

હું સિકસર મારતી વખતે યુસુફ પઠાણના કાંડાની ફૂલી ગયેલી નસમાં રક્ત બનીને ધસમસું છું
અને
પરેશ રાવલના ચહેરા પર અંકાતા રમતિયાળ સ્મિતમાં ઝગમગું છું.

હું હેમુ ગઢવીના કસુંબલ કંઠનો અષાઢીલો ટહુકો છું
અને
કલ્યાણજીભાઇએ કલેવાયોલીન પર છેડેલી બીનની સર્પિલી તાન છું.

કેડિયાની ફાટફાટ થતી કસોને તોડતો માલધારીનો ટપ્પો છું
અને
દામોદર કુંડની પાળીએ ગિરનારી પરોઢના સોનેરી ઉજાસમાં કેસર ઘોળતું હું નરસિંહનું પ્રભાતિયું છું.

ભારતની વાંકી રે પાઘલડીનું ફુમતું છું હું...ગુજરાત

સમગ્ર પૃથ્વીના પટ પર માત્ર એક જ એવું હું રાજય છું
જેણે બે રાષ્ટ્રોના રાષ્ટ્રપિતાઓ સજર્યા છે.

મારા કાઠિયાવાડના પોરબંદરમાંથી ભારતના મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધી
અને
મોટી પાનેલીમાંથી મોહમ્મદઅલી જીન્નાહ!

મારામાં જગતના ઇતિહાસને પડખું ફેરવીને પલટાવી દેવાની તાકાત છે
અને
તાનસેનના દિલ્હીમાં ઉઠેલા દાહને વડનગરમાં શમાવી દેવાની અમીરાત છે...

મારામાં ધરતીની છાતી ચીરીને નકશો કંડારનારા ઇન્દુલાલ યાજ્ઞિકો વસે છે
અને
નકશાઓનો એક ઝાટકે આકાર બદલાવી દેનાર સરદાર પટેલ પણ શ્વાસે છે

ફિલ્ડ માર્શલ જનરલ સામ માણેકશાની જીભ પર મારી ભાષા હતી
અને
ભારતભરમાં ક્રિકેટનો પાયો નાખનાર જામ રણજી મારી ગોદનું ફરજંદ હતો.

મારા સંતાનો વિના ભારતના ફિલ્મ ટીવી યુગનું અસ્તિત્વ નથી.

મહેબુબખાનથી મનમોહન દેસાઇ,
આયેશા ટાકિયાથી હિમેશ રેશમિયા સુધી ગુજરાતની અહાલેક વાગે છે...

વ્હાલા, હું ગુજરાત છું.

હું આખા એશિયામાં સંભળાતી ગીરના સિંહની ખુમારીભરી ડણક છું

અને એવા ડાલામથ્થા સાવજની કેશવાળીમાં આંગળીઓ ફેરવનાર આપા દાના જેવા સંતોના ભજનોની ચાનક છું.

હું પરબવાવડીના છું.

મારી વીજળીના ચમકારે ગંગાસતીએ મોતીડાં પરોવ્યા છે
અને
મારી બળબળતી રેતી પર શ્વાન સંગાથે પાણી લઇ દાદા મેકરણ ઘુમ્યા છે.

મધરાતે એકતારા પર ગુંજતા દાસી જીવણના ભજનમાં હું છું
અને
ભવસાગર હાલકડોલક થતી જેસલ જાડેજાની નાવડી તારવી જનાર સતી તોરલના કીર્તનમાં હું છું.

મોરારિબાપુના કંઠે ગવાતી ચોપાઇ છું
અને
રમેશભાઇ ઓઝાના કંઠે ગવાતા શ્રીનાથજી પણ

જમિયલશાહ દાતાર અને ગેબનશાહ પીરોની અઝાન પર ઝૂકતું મસ્તક પણ હું છું...

મારી છાતી પર પ્રિયદર્શી અશોકના શિલાલેખ છે.

પાવાગઢની ગોદમાં પડેલું યુનેસ્કોની વર્લ્ડ હેરિટેજ સાઇટનું ચાંપાનેર છે.

મારા કાળજડે ધમધમતું લોથલ જેવું બંદર છે
અને
સંસ્કૃતિના ટીંબા નીચે અડીખમ ઉભેલું ધોળાવીરાનું નગર છે.

મેં રાજા નૌસોરસ જેવા ડાયનાસોરના ઈંડાઓ સાચવ્યા છે
અને
ગામેગામ ફિલ્મી શૂટિંગ થાય એવા રજવાડી મહેલો ખીલવ્યા છે.

મારી ગુફાઓમાં બુદ્ધના ઓમ મણિપદ્મે હૂમનો ધીરગંભીર નાદ ગુંજે છે.

મારી શેરીઓમાં નવકાર મંત્રની વૈશ્વિક પ્રાર્થનાનો સાદ ગાજે છે.

મારી બર્થ સર્ટિફિકેટમાં રાજકીય ઉંમર ૫૦ની હશે,
પણ મારી ઉંમર કેટલી છે એ મને ખુદને ખબર નથી.

હું ઉચ્છંગરાય ઢેબરની ગાંધીટોપીમાં બેસીને હીંચકતું બાળક હતું
અને
જીવરાજ મહેતાના ખાદીના ઝભ્ભાના સળમાંય હું લપાતું હતું.

માધવસિંહ સોલંકીના સાહિત્યપ્રેમી ચશ્માની ફ્રેમ પર હું પગ લંબાવી બેઠું છું
અને
ચીમનભાઇ પટેલના ચળકતાં લલાટમાં મેં મારૂં પ્રતિબિંબ શોઘ્યું છે.

કેશુભાઇની ફાફડા- મરચાં સાથેની ચાની અડાળીના મેં ઘુંટ પીધા છે
અને
શંકરસિંહ બાપુની ટનાટન વાતોને બડી મુગ્ધતાથી સાંભળી છે
અને હા...
મારા આ ગોલ્ડન બર્થ ડે માટે જ જાણે મને નરેન્દ્ર મોદી મળ્યા છે.

એમની દાઢી ને ગમ્મતથી ખેંચવી મને ગમે છે
અને
એમને લીધે જ મારી આ ધમાકેદાર પાર્ટીના ગેસ્ટલિસ્ટમાં આખી દુનિયા છે.

એમણે મને હવામાં ઉછાળીને ગેલની કિલકારીઓ કરાવી છે
અને
સતત પહેરવા માટે નવા નવા ‘વા-વા’ આપ્યા છે.

અરે વાહ, હું ગુજરાત છું

મારા અફાટ લાંબા સાગરકાંઠાને ખેડીને નાનજી મહેતાએ આફ્રિકા સર કર્યું છે
અને
એ જ દરિયાના મોજાંની થપાટો ખાઇ ખાઇને ભારતની નંબર વન કંપની બનાવી જનાર ધીરૂભાઇ અંબાણીનો પિંડ ઘડાયો છે.

અમેરિકન મેગેઝીનોમાં ચમકતાં અબજપતિ અઝીમ પ્રેમજી, તુલસી તંતી કે ગૌતમ અદાણીનું પણ હું વતન છું...
અને
મેં જ જતનથી નિરમા, કેડિલા, એલેમ્બિક, ટોરન્ટ, અજંતા, રસના, બાલાજી અને અફકોર્સ ટાટા જેવી બ્રાન્ડ્સ ના પારણાં હીંચોળ્યા છે.

સુરતના હીરાની હું પાસાદાર ચમક છું અને પાટણના પટોળાંની આભલા મઢેલી ઝમક છું.

રવિશંકર રાવળ અને કનુ દેસાઈની હું રેખાઓ છું.

સપ્તકના તબલાની થાપ અને કુમુદિની- મૃણાલિનીના નૃત્યના ઠેકાઓ હું છું.

હું છું સર ભગવતસિંહજીના ભગવદગોમંડલના ફરફરતા પાનાઓમાં

હું છું સયાજીરાવ ગાયકવાડના પેલેસની દીવાલો પર મલપતાં રાજા રવિવર્માનાચિત્રોમાં

હું પગથિયા ઉતરૂં છું અડાલજની વાવમાં
અને
પગથિયા ચડું છું, અમદાવાદની ગુફાના

લખતરની છત્રી મારા તડકાને ટાઢો કરે છે
અને
સીદી સૈયદની જાળી એ જ તડકાથી મારી હથેળીમાં જાણે મહેંદીની ભાત મૂકે છે.

હઠીસિંગની હવેલીના ટોડલે ખરતું હેરિટેજનું પીછું હું છું
અને
ધોરડોના સફેદ રણમાં ચૂરચૂર થઈ જતું નમકનું સ્ફટિકમય ચોસલું હું છું...

ઇડરના કોતરો સૂસવાટા મારતો પવન પણ હું છું
અને
નલીયામાં ઠરીને પડતું હિમ પણ

નવસારીના દાદાભાઈ નવરોજીની પારસી અગિયારીનો આતશ પણ મારો છે
અને
ગોઘૂલિ ટાણે સોમનાથના શિવાલયમાં ઘંટારવ સાથે થતી આરતીની અગ્નિશિખા પણ મારી છે.

મહાલના જંગલોમાં પાણીમાં ઠેકડાં મારતા આદિવાસી બાળકો મારા ધાવણથી ઉછરે છે
અને
લાલ લાલ સનેડો ગાઈને ચ્યોંચ્યોં જતા છોરા-છોરીઓ ય મારા ગાલે બચ્ચી ભરે છે.

ગોંડલના ફાફડા-ભજીયાના ટેસડા મારી જીભમાંથી ઝરે છે અને
સુરતની રતાળુની પુરી ખાવાથી પડતો શોષ પણ મારા ગળે પાંગરે છે.

હળવદના ચૂરમામાં રેડાતી ઘીની લચપચતી ધાર છું હું

વડોદરાની ભાખરવડી ખાધા પછીનો સીસકાર છું હું.

ભાવનગરી ગાંઠિયામાં મરીનો દાણો હું છું
અને
રાજકોટના સંચાના આઈસ્ક્રીમ પર મુકાયેલો ચેરીનો બોલ પણ હું જ છું.

મેં જેટલા રસથી એકલવીર જોધા માણેક, દાના દુશ્મન જોગીદાસ ખુમાણની બહારવટાની શૌર્યકથાઓના ઘૂંટડા ભર્યા છે,

એટલા જ રસથી વલસાડની હાફૂસ અને જૂનાગઢની કેસરના અમૃતરસના પણ ઘૂંટડા ગટગટાવ્યા છે.

મારી થાળીમાં ષટરસ છે, મારા હોઠ પર પાનથી લાલ થયેલ તંબોળરસની લાલિમા છે,
અને
મારા ગલોફામાં ઝેરી ગૂટકાના ચાંદાની કાલિમા પણ છે.

હું ગુજરાત છું!

સ્ટેચ્યુ ઓફ લિબર્ટીની મશાલમાંથી અંગારા લઈને અમેરિકા અજવાળનાર
અને
બિગ બેન ટાવરના ડંકા તળે ડંકો વગાડનાર એન.આર.જી.(Non Resident Gujarati) છું હું.

મકરસંક્રાંતિના પતંગ ચગાવવા કરતા કાપવાનો વઘુ શોક રાખનાર કાચપાયેલો માંજો છું હું.

હું હજાર નંગ પુસ્તક નથી જીરવી શકતું,
પણ રોજ અડધો કરોડ અખબારી નકલો પચાવી જાઉં છું

કણબીનું હળ છું, કસબીની હથોડી છું.

હું હોળીની પીળી ઝાળ છું અને દીવાળીની સતરંગી રંગોળી છું.

હું નર્મદના ડાંડિયે પીટાયેલા મારા આકારનો પોકાર છું.

હું કાકાસાહેબ કાલેલકર અને ફાધર વાલેસનું સાસરિયું છું.

હું મુનશીની અસ્મિતા છું અને મેઘાણીની રસધાર છું...

મિયાં ફૂસકીની ટોપી અને ગલબા શિયાળની જામફળની ટોપલી યે મારી જ હતી.

બકોર પટેલના હાથ પર પડતી વાઘજીભાઈની હું તાળી છું.

મેં અનુભવી છે પીળા રૂમાલની ગાંઠની ભીંસ, સેના બારનિશની ચુસ્ત છાતીએ સંપુટ આપનારી મારી હથેળીના સળ ઉઠેલા છે.

નૌતમલાલની ચાંદીની મૂઠવાળી લાકડીની ઠક ઠક મને હજુ સંભળાય છે.

છ અક્ષરના નામમાંથી ઉઠેલો ત્રણ અક્ષરના નામનો સોનલવરણો પોકાર મારા કાળજે ત્રોફાય છે.

મોબાઈલની કોલર ટયુનમાં નયનને બંધ રાખીને ગઝલ સંભળાય ત્યાં હું રણકું છું.

પન્નાભાભી જાય છે, પણ આભડછેટ જતી નથી એ વિચારે હું ઝબકું છું.

ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી-રમેશ મહેતાનો લહેકો પણ હું છું
અને
કાંતિ મડિયા- સિઘ્ધાર્થ રાંદેરિયાનો રંગીલો ચટકો પણ હું છું.

હું તોફાની ટપુડો છું, હું તુલસી વિરાણી છું, મારે ત્યાં કંકુ ખરે ને સૂરજ ઉગે છે, અને મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમે છે...

હા, હું ગુજરાત છું.

મારો બર્થ ડે છે, છતાં ય મને કેમ કોઈ ગંદકીથી દૂર નિર્મળ રાખતા નથી?

કેમ મારા આખા ય શરીરની નસેનસમાં પડી ગયેલા ખાડા પુરાતા નથી?

હજુ ય હું ફફડું છું કે કોઈ લુખ્ખો મવાલી દાદાગીરીથી મારી કેક પરથી મીણબત્તીઓ ચોરી જશે
અને
પોલીસ એફઆઈઆર પણ નહીં નોંધે તો?

આટઆટલી રમણીયતા પછી શું મારે રમખાણોથી જ ઓળખાવાનું છે?

ચકલીને ય ન સાચવી શકનાર મારા ગુજરાતીઓ મને સાચવશે?

કે પછી ગૌમાતાની વંદના કરી ગાયનું દૂધ જ ન પીવા જેવો દંભ કરશે?

ક્યાં સુધી મારા ગૌરવને બદલે જ્ઞાતિ ગર્વ જ સાંભળી મારે માથું દુઃખાડવું પડશે?

ક્યારે હું અંકિત ફડિયા કે ગીત શેઠી પરફોર્મન્સથી ઓળખાઈશ
અને
માત્ર એમના બેન્ક બેલેન્સથી નહિ?

ક્યારે મારી આંખો ઠારનાર ઉડતા પતંગિયા જેવા મારા ખરા સ્વર્ણિમ ભવિષ્ય જેવા યુવક યુવતીઓને પ્રેમ કરવા, આનંદ કરવા, સત્ય શોધવા માટે મોકળું મેદાન અને અનંત આકાશ મળશે?

રિમેમ્બર, હું એડજસ્ટેબલ છું, ફ્લેક્સીબલ છું અને એટલે જ મોડર્ન એન્ડ પ્રોગ્રેસિવ છું.

વેપાર મારી આવડત છે, નબળાઈ નથી.

જવાહરલાલથી જીન્નાહના વેવાઈઓ મારી ભાષા બોલ્યા છે. મેં દેશને પહેલા બિનકોંગ્રેસી વડાપ્રધાન મોરારજીભાઈ આપ્યા છે.
અને
આખી દુનિયામાં, આખા દેશમાં જ્યારે કોઈ પણ રિઝર્વ બેન્કની નોટને હાથમાં પકડશે...
ત્યારે એને એના પર એક ગુજરાતીનું બોખું સ્મિત જોવા મળશે.

અત્યાર સુધીમાં મેં પેદા કરેલા સર્વશ્રેષ્ઠ ગુજરાતીનું! જ્યાં હું છું, ત્યાં સદાકાળ ઉત્સવ છે, હું નર્મદા તીરે વિસ્તરેલો કબીરવડ છું.

હું બોસ છું...